Ο επιστάτης μας (που μας λείπει πάρα πολύ)
Γράφει η Διευθύντρια κα Πέρη Πατσιάβρα

Μου ζήτησαν να γράψω για τον κ. Γιάννη Τάφα, ο οποίος ήταν επιστάτης επί σειρά πολλών ετών στο σχολείο μαςκαι βγήκε στη σύνταξη το φθινόπωρο του 2010. Τον εξαιρετικό αυτόν άνθρωπο τον γνώρισα την σχολική χρονιά 1989-90, όταν προσελήφθηκα και εργάστηκα στο Σχολείο του Νικηφόρου, ως αναπληρώτρια, για μια χρονιά.

 

 

 

 

Ο επιστάτης μας κ. Γιάννης Τάφας το σχ. έτος 2008-09

 

 

Και επειδή δεν έχουμε πλέον επιστάτη, αφού η θέση του κ. Γιάννη παραμένει κενή, η απουσία του είναι εντονότερη. Η ζεστασιά και το χαμόγελό του που  μας χάριζε απλόχερα, μαζί με τη σιγουριά που ενέπνεε  και ο καλός του λόγος, μας λείπουν πάρα πολύ.

Εμείς του ευχόμαστε υγεία και να χαμογελά πάντα στη ζωή του. Δεν τον ξεχνάμε.

Η ομάδα εργασίας της ΗΕ

 

       Μια χρονιά ήταν αρκετή για να καταλάβω το ήθος και την εργατικότητα, την υπευθυνότητα και την ευγένεια αυτού του ανθρώπου. Ήταν κοντά σε μαθητές και καθηγητές με μεγάλη διακριτικότητα, δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ την αγάπη μας. Ήταν ευπροσήγορος και πρόθυμος να μας εξυπηρετήσει, θαρρείς και ήμασταν όλοι παιδιά του.

   Εκείνο που έβλεπες στο βλέμμα του ήταν η προσπάθεια να μαντέψει αυτό που θέλεις, πριν του το ζητήσεις. Ήθελε να σου δώσει αυτήν την ευχαρίστηση και να χαρεί και αυτός επειδή σε εξυπηρέτησε.

   Δεν ήταν λίγες οι φορές που χρησιμοποίησε το αυτοκίνητό του ανιδιοτελώς για να εξυπηρετήσει όχι μόνο το Σχολείο, το οποίο υπηρετούσε στο έπακρο αλλά και συναδέλφους και μαθητές διανύοντας χιλιόμετρα.

   Δεν θα ξεχάσω τις πολύ όμορφες εκδρομές που κάναμε, με το Σχολείο, στον Προφήτη Ηλία. Και τι δεν έκανε για να μας κάνει να χαρούμε. Τελικά ο περίπατος μετατρεπόταν σε πικ-νικ.

    Μετά διορίστηκα και έφυγα. Τα νέα όμως για τον αγαπητό Γιάννη Τάφα, τα μάθαινα γιατί πάντα επεδίωκα να ενημερώνομαι γι΄ αυτό το Σχολείο, το οποίο ήταν ένας σταθμός πριν το ξεκίνημα της εκπαιδευτικής μου ζωής και πάντα ρωτούσα για νέα του.

    Το αποκορύφωμα της αίσθησης καθήκοντος που είχε ο Γιάννης ήταν το γεγονός ότι ενώ βγήκε στην σύνταξη το φθινόπωρο του 2010,  συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του αφιλοκερδώς για 7 ή 8 μήνες, δηλαδή μέχρι την λήξη του σχολικού έτους 2010-11. Τι ελπιδοφόρο μήνυμα μας στέλνει! Τι καλό παράδειγμα για τους μαθητές αυτού του Σχολείου, αλλά και κάθε Σχολείου, ο εθελοντισμός και η ανιδιοτέλεια που τον χαρακτηρίζουν.

   Εγώ, πρόλαβα, με το που ανέλαβα ως Διευθύντρια να του σφίξω το χέρι και να του πω ένα μεγάλο «Ευχαριστώ» γι? αυτά που πρόσφερε στο Σχολείο μας.

   Εύχομαι ολόψυχα να είναι καλά, με υγεία, προσωπική και οικογενειακή ευτυχία. Να χαρεί την σύνταξή του μαζί με την οικογένειά του, γιατί πραγματικά το αξίζει!

Η Διευθύντρια

 Πέρη Πατσιάβρα